Zitten op het boze oog

'Het lijkt wel of ik daar het begin van een sixpack zie’. Zo’n compliment verwacht je niet meer na vijftien jaar huwelijk. Zie ik in de spiegel inderdaad vlak boven de buik de eerste Wigli-contouren? Zoals voorspeld toen deze werkkruk mij werd aangereikt?

Vier weken eerder komt een oud-opdrachtgever opgetogen met een houten driepoot ons kantoor binnen. “Dit is ‘em dan, de Wigli. Afgeleid van Wiggle, je kent dat liedje wel: 'You got to Wiggle, Wiggle...” Hij toont zich in zijn toelichting een gedreven ondernemer: bedacht met een bevriende industrieel vormgever, positief getest door TNO, je kunt gewoon al doende aan de spierconditie van je rug en buik werken.

Als ik er op ga zitten, kukel ik er haast gelijk weer af. Hij verklaart: “Het is wel even wennen hoor, de eerste twee weken. De zitting is een schijf die op een voet van een surfmast is gemonteerd, daardoor wiebel je doorlopend om je evenwicht te bewaren. Maar je lichaam went eraan, en je kunt het opbouwen. Vergeet ook niet de filosofie van dit stuk vernuft: de beste houding is je volgende houding.” Aha, een praktische kruk voor filosofen, daar hou ik van.

De eerste dag draai ik nog wat ongemakkelijk. Het voelt ook aan alsof je te laag achter je bureau zit. Gek genoeg stijgt de moeheid na verloop van tijd ook naar mijn hoofd. Ik word er een beetje draaierig van, alsof ik in een roes terecht komt. Misschien is het mijn eigen schuld, omdat een rustige opbouw nu eenmaal niet aan mij besteed is. Ik zit er gelijk een hele dag op. Maar ineens, ergens in de derde week, heb ik pas om een uur of twaalf door dat ik een ochtend ongemerkt heb zitten wigglen. ‘Dit moet de omslag zijn’, bedenk ik triomfantelijk.

Zoals dat vaker gaat bij mij, begin ik na die eerste lastige weken het geloof in de Wigli luidkeels te verkondigen. Als een roker die gestopt is, als een bekeerling van Het Nieuwe Zitten geef ik af op gemakzuchtige rug- en armleuningen, en op de zachte zittingen met rollende wieltjes. De nauwelijks verholen spot van collega’s die mij nog ten deel viel in de eerste weken, kan ik nu moeiteloos pareren door te verwijzen naar hun eigen ingezakte hamburgerhouding op die oerlelijke jaren zeventig-brontosaurussen.

De polemiek loopt bijna uit op een stoelenstrijd, de Hoekse en Kabeljauwse zitters. Maar gaandeweg weet ik een paar volgelingen te werven, wat mijn fanatisme weer een beetje tempert. Een paar collega’s, waarschijnlijk moe geworden van mijn blije eikeligheid, besluit het maar eens te proberen. Langzaam scheiden zich nu de jongens van de mannen, de meisjes van de vrouwen. Want het werkt echt. Wat weerhoud je eigenlijk om iets aan je conditie- en spieropbouw te doen terwijl je werkt? Op de Wigli hoef je er geen atletische capriolen voor uit te halen. Je zit gewoon te schrijven, bellen, lezen en denken. Journalisten zitten zich helemaal suf, en dat is eigenlijk niet nodig.

De Wigli staat beschreven op www.wigli.nl