Praktisch

“Weg van dat bureau”; medewerkers op de foto

Door Joke van Rooyen 3 januari 2011

0 reacties

Wat te doen als je interviewkandidaat bij het maken van de bijbehorende foto cameraschuw blijkt te zijn? Bedrijfsjournalistiek.nl vroeg fotografe Josje Deekens naar haar aanpak. “Ga als opdrachtgever ook eens mee naar een fotosessie.”

In bedrijfsbladen komen regelmatig ‘gewone’ medewerkers aan het woord. Mensen die niet gewend zijn om geïnterviewd te worden, laat staan dat ze het gewoon zijn om voor de camera van een professionele fotograaf te staan. En heb je als eindredacteur moeite dat soort mensen ervan te overtuigen dat er toch een echt een foto bij het artikel moet, dan is het daarna aan die professionele fotograaf om van de cameraschuwe medewerker een mooi portret te maken.

Wat te doen? En kunnen bedrijfsjournalisten de fotografen helpen? Bedrijfsjournalistiek.nl legde deze vraag voor aan de Haagse fotografe Josje Deekens. Zij krijgt zowel doorgewinterde politici en andere BN’ers, als ook verlegen, soms onwillige ‘gewone’ mensen voor haar camera.

Hoe ga jij te werk?
“Ik was me lange tijd niet speciaal bewust van mijn aanpak. Maar in de vijftien jaar die ik als fotograaf werk, kreeg ik regelmatig te horen van opdrachtgevers dat ik er goed in slaagde mensen op hun gemak te stellen. Dus dat ben ik inmiddels als sterk punt gaan zien. Ik observeer mensen en hun omgeving vooraf altijd goed. Ik kijk hoe ze zich bewegen, hoe ze zich gedragen. Als ik merk dat iemand niet graag gefotografeerd wordt of verlegen is, hou ik aanvankelijk gepaste afstand.

Het is ook prettig wanneer de opdrachtgever telefonisch of per mail de eerste introductie doet, zodat ik niet volslagen onverwacht bel. Bij de shoot leg ik uit wat ik wil doen. Ik stel mensen op hun gemak en laat ze tussendoor ook meekijken naar wat ik gefotografeerd heb. Dat geeft hen het gevoel dat ze zelf ook invloed houden op het beeld. Ik merk dat dit ontspannend werkt en dat mensen dan makkelijker loslaten. En dan kun je toeslaan als fotograaf.”

Foto van Josje Deekens voor GeZZond, het blad voor verzekerden van Zorg en Zekerheid.

Maakt het uit of je werkt met bekende mensen die gewend zijn op de foto te gaan of mensen die daar totaal geen ervaring mee hebben?
“Ja, dat maakt meestal wel verschil. Artiesten weten heel goed dat het fotograferen erbij hoort, het is onderdeel van hun werk. Ze stellen zich dan ook meestal heel professioneel op. Ze weten wat je bedoelt en denken mee. Politici weten ook dat het erbij hoort, maar sommigen ervaren het toch als vervelend en sowieso hebben ze vaak weinig tijd. Dan moet je snel en geconcentreerd te werk gaan. Bij hen helpt het als je goed weet wat je wilt en kunt uitleggen waarom je dat wilt.

Bij mensen die niet vaak op de foto gaan, moet je niet bang te zijn om in te grijpen. Om bijvoorbeeld iets te verschikken aan de kleding, of aan hun positie. Daar heb ik zelden moeite mee. Of het moet de keer geweest zijn dat ik een directeur moest fotograferen die roos op zijn jasje had. Daar heb ik niets van gezegd, daar was de situatie niet naar. Later heb ik de foto een beetje bijgewerkt.”

Je noemt gebrek aan tijd als lastige factor, zijn er in de bedrijfsjournalistiek nog meer beperkende omstandigheden?
“Ik kijk naar de omstandigheden en maak daar het beste van. Het maakt me daarbij eigenlijk niet uit of ik nu voor een publieksblad of een bedrijfsblad werk. Ieder mens en iedere opdracht is weer anders. Dus ik bepaal mijn aanpak per opdracht. Als ik merk dat iemand weinig tijd heeft of er echt geen zin in heeft, dan ga ik geen ingewikkelde, tijdrovende dingen voorstellen. Dan werk ik snel en efficiënt en geef precies aan wat ik wil. Een no-nonsense aanpak. Dat kunnen mensen dan weer zo waarderen, dat ze alsnog ontdooien en me meer tijd gunnen.”

Voor bedrijfsbladen heb je vast nogal eens te maken met de man/vrouw achter een bureau, of op een saai kantoor. Hoe maak je daar iets bijzonders van?
“Het liefst neem ik ze mee, weg van het bureau, naar een andere plek binnen of buiten de kamer. Daarnaast is voor mij het licht het allerbelangrijkste. Als het fotografie met eigen licht is, dan kan je met je belichting al veel spannends doen waardoor het niet opvalt dat je in een saaie kamer bent. Als je met daglicht werkt dan is juist de inval van dat licht ten opzichte van de geportretteerde het belangrijkste, samen met een goede achtergrond. Als er geen of heel weinig daglicht is, neem ik de geportretteerde liever mee naar een plek waar het licht beter is.”

Kan de eindredacteur van het (bedrijfs-)blad nog een rol spelen in het geval van onwillige of verlegen kandidaten?
“Jazeker! Leg de kandidaat vooraf goed uit wat het idee is en hoe de sessie in zijn werk gaat. Ga zelf als opdrachtgever ook eens mee naar zo’n sessie. Dan krijg je een beeld van hoe dat in zijn werk gaat. Dan zie je ook wat een fotograaf ter plekke tegenkomt en ervaar je zelf de mogelijkheden en onmogelijkheden. Je kunt meekijken, commentaar geven en desnoods ter plekke een andere aanpak of invalshoek bedenken.”

Reacties

Er zijn nog geen reacties op dit artikel

5 (+7) social media tips

1 oktober 2014

Hoe werk ik met sociale media binnen mijn bedrijf? Deze vraag stond bij veel presentaties centraal tijdens de Social Media Week in Rotterdam. De sleutelwoorden: persoonlijkheid en context.  Of je nu bij de presentatie van LinkedIn of Twitter zat, bij die van Microsoft of van NOS, uiteindelijk kwam de kern van het verhaal vaak op hetzelfde neer.  Naar aanleiding daarvan een aantal tips op een rijtje. lees verder

Experimenteren met live tv

10 april 2014

De techniek is relatief goedkoop en bijzonder stabiel; het enige wat echt lastig is bij live TV op internet is de journalistieke inhoud. Toch hebben we vijf tips om eens te experimenteren. Want live TV maken is vooral erg leuk. ‘Breng lokale politici eens in beeld en geef ze op weg naar de verkiezingen smoel’. Dat was de opdracht van het Leidsch Dagblad . Dat kan met een obligaat stukkie in de krant, maar Sebastiaan van der Lubben en Jan Vogel  bedachten een live programma op de site van de krant. Elke week kwamen twee lijsttrekkers over één onderwerp praten. Ze hadden beiden zes minuten om onze vragen te beantwoorden. lees verder

De lezer is misschien verslaafd, maar niet gek.

Maureen Land over haar woonbladenverslaving