Warm gevoel

Monitor wordt met veel liefde gemaakt. Dat zie je eraan af. En dat is ook niet zo verwonderlijk: het 52 pagina’s dikke maandblad heeft niet alleen een prachtig onderwerp – Nederlandse militairen op vredesmissie – maar dient ook een nobel doel. Het brengt de Nederlandse militairen overal ter wereld bij elkaar én vormt een belangrijke schakel tussen de militairen en de families thuis.

Monitor is een uitgave van Operationeel Commando ‘7 december’ en het Thuisfrontcomité van de Koninklijke Luchtmacht. Het is een zeer toegankelijk blad dat (voor een militaire organisatie) verrassend emotionele verhalen biedt over zowel de militairen als de thuisblijvers. Zo gaat een van de hoofdartikelen in de ‘Valentijnseditie’ van februari over hoe je je relatie gezond houdt als je langere tijd van elkaar verwijderd bent. De redactie ondervroeg een relatietherapeut én voegde er vijf praktijkcases aan toe. In die praktijkverhalen komen de geïnterviewden verrassend eerlijk aan het woord, ook over de problemen die in de relaties speelden. Daarmee wint het artikel enorm aan kracht.

Tussen tijdschrift en brochure

Terwijl de inhoud van het blad voldoet aan de meeste ‘wetten’ die gelden om een tijdschrift tot een tijdschrift te maken (afwisselende onderwerpen, invalshoeken, journalistieke genres), doet de vormgeving net niet mee. Monitor houdt een beetje het midden tussen een tijdschrift en een brochure. De inhoudsopgave bijvoorbeeld zou het prima doen in een nota, maar is te saai voor een tijdschrift en doet zeker geen dienst als ‘tweede cover’. Rubrieken zijn niet als rubrieken herkenbaar, waardoor er een brij aan achter elkaar geplakte artikelen en rubrieken ontstaat. Vrijwel alle artikelen hebben de kop keurig op een linkerpagina, een beetje te keurig. Ook de laatste pagina’s met telefoonnummers zijn een beetje jammer: meer dan de helft van de lezers begint van achter naar voren te lezen en stuit dan meteen op de meest saaie pagina’s van het blad.

Gedurfde vragen

Al met al ontbreekt een duidelijk bladritme. Dat komt ook doordat er niet echt een openingsartikel in het blad staat, een coverartikel dat duidelijk communiceert: dit is het belangrijkste artikel in het blad. Het artikel met de grootste en meest pittige kop, de meeste pagina’s, het grootste beeld, het belangrijkste onderwerp. Soms is zo’n onderwerp er wel (bijvoorbeeld het interview met minister Henk Kamp), maar werkt de vorm niet mee.

Gewoon ‘mensen’

Opmerkelijk is dat het blad niet moeilijk doet over het door elkaar plaatsen van zeer goed geschreven objectieve journalistieke stukken, zoals bovengenoemd artikel, en aangeleverde artikelen van mensen in het veld van het niveau ‘en toen en toen’. Wat vooral opvalt is dat het grote verschil in kwaliteit nauwelijks stoort. De aangeleverde verhalen van militairen, van wie de achternaam – om veiligheidsredenen? – meestal is weggelaten, zijn van zichzelf vaak al zo interessant of soms zelfs aangrijpend, dat je de ‘ingezonden brief’-stijl op de koop toeneemt. Deze verhalen dragen in belangrijke mate bij aan het warme gevoel dat overheerst als je het blad hebt doorgenomen: dat onze militairen in het buitenland in de eerste plaats gewoon ‘mensen’ zijn, met dezelfde zorgen, dezelfde gevoelens en gedachten als wij.