Vrees voor peutergrillen bleek overbodig

In deze nieuwe rubriek persoonlijke schetsen van bedrijfsjournalisten over hun vak, hun ervaringen, hun inspiratie. Deze keer vertelt Joke van Rooyen (Maters & Hermsen) over haar peutermodel Bella.

“Een peuter op de voorpagina zie ik niet zo vaak in de bedrijfsjournalistiek. Bij interne magazines is een tiener vaak al een uitzondering, werknemers zijn meestal tussen de 20 en de 65. Maar ook bij veel externe relatiemagazines is het eerder uitzondering dan regel.

Bij het relatiemagazine GeZZond van zorgverzekeraar Zorg en Zekerheid besloten de hoofdredacteur en ik om de destijds 3-jarige dochter van eerstgenoemde op de cover van het juninummer te plaatsen. Het klantenbestand van Zorg en Zekerheid telt veel gezinnen, een kind op de cover zou de lezer wel aanspreken, was onze overweging. Het had natuurlijk ook een kind van een verzekerde kunnen zijn, wat op eerdere covers het geval was. Maar gezien de prille leeftijd van het gewenste model, kozen we voor een situatie waar de kans op ontsporing minimaal was.
Het betrof een artikel over goed schoeisel, waarbij een podotherapeut zijn licht liet schijnen over de schoenenkeuze van lezers in diverse leeftijdscategorieën.

Omdat het geen alledaagse cover was (weer eens wat anders dan mannen in pak!) en omdat de shoot vlakbij plaatsvond, ging ik erheen. Het klikte gelijk tussen de kleine Bella en fotografe Josje Deekens, die haar voornaam natuurlijk mee had. Bella bleek hartstochtelijk fan van K3, de Vlaams/Nederlandse meidengroep bestaande uit Karen, Kristel en… Josje.

Het was een zonnige, frisse lentedag, passend bij de gewenste lenteachtige of zomerse uitstraling van het juninummer. De styling kwam op conto van moeder; een bloempje in het fraai gevlochten haar, een fris gebloemd jurkje, de kleine voetjes gestoken in de favoriete roze glittersandaaltjes. Maar het geduld en de inzet waarmee Bella poseerde tijdens de –zeker voor peuterbegrippen – eindeloos durende fotosessie, was toch echt helemaal haar eigen verdienste.

Bella’s moeder had voor de zekerheid een kleurig kleedje meegenomen, mocht het gras wel erg kletsnat zijn (het voorjaar was nog pril). Het was ronduit vertederend om te zien hoe Bella daar ijverig mee rondsjouwde en het op iedere door de fotografe geselecteerde locatie, zorgvuldig uitspreidde en zich voor de zoveelste keer neervlijde, om dan op commando een stralende glimlach op het gezicht te voorschijn te toveren. Onze vrees voor onoverkomelijke verlegenheid, ondermijnend ongeduld of andere peutergrillen bleek volkomen overbodig.

En Bella zelf? Die bracht later op het kinderdagverblijf vol trots verslag uit van haar eerste schreden op het modellenpad. En verblijdde enkele weken later de collega-peuters en de juffies met het blad in kwestie.”