Vijf tips voor covers

Bedrijfsbladen verkopen zich op de deurmat of in het postbakje van de ‘abonnee’. Meestal zijn ze niet het enige poststuk dat om aandacht vraagt. In die concurrentieslag telt alleen de cover. Vijf verleidingstips.

1. Maak een keuze

De gemeente Enschede heeft overduidelijk niet getwijfeld welk onderwerp eruit springt in dit nummer van Moi: natúúrlijk won het verhaal over de rivaliteit tussen medewerkers uit Enschede en Hengelo. En natuurlijk werd de hele cover eraan gewijd, in tekst én beeld: pittige vooroordelen, contrasterende kleuren, argwanende blikken.
Bij de bladindeling maak je keuzes: één verhaal is het belangrijkst en dat krijgt de meeste pagina’s en de mooiste foto. Maak ook een keuze voor de cover: één verhaal is het belangrijkst en krijgt de cover. Laat het uiterlijk van een cover nooit afhangen van toeval (een rubriek heeft toevallig een mooie foto opgeleverd: leuk, maar geen excuus voor een cover).

2. Schreeuw! Verkoop!

Sen verkoopt zich door groot op de cover het onderwerp te benoemen dat leeft bij haar doelgroep, zonder poespas, mét uitroepteken: Ramadan! Andere onderwerpen worden aangeprezen met al even wervende tekstjes; bijna reclameachtig.
De cover is niet de plek om bescheiden te zijn. Er was eens een personeelsblad dat een cover maakte die rook naar gras, als je over de foto van een grasveldje kraste. Dat stond er niet bij, want de makers wilden het niet van de daken schreeuwen. Gevolg: bijna niemand kraste!
Een manier om je blad onbescheiden aan te prijzen, is met véél tekstjes op de cover. Zorg dan wel voor hiërarchie (maak keuzes: het onderwerp dat het meest leeft, mag het grootst), en kies teksten die elk wat wils bieden. Tip: coverteksten mogen de zaken best wat spannender maken dan ze zijn: wees liever stellig dan genuanceerd, dat laatste kan altijd nog.

3. Voorzie in dringende behoefte

De lezers van QUOTE springen om tips over de feestjes waar ze moeten zijn, de gadgets die ze moeten kopen, de wijken waar ze moeten wonen, de bedrijven die ze moeten opkopen, de auto’s waarin ze gezien willen worden, de auto’s waarin ze niet gezien willen worden; en de makers van dit blad voorzien daarin. Daar is niks mis mee.
Wie bij het zien van een blad denkt ‘dat wilde ik nou nét weten’, pakt het gegarandeerd op en gaat lezen. Maak op de cover duidelijk dat je voorziet in een behoefte. Geef antwoord op dé vraag van de lezer what’s in it for me?.
Leuk detail: de QUOTE doet dit alleen in tekst, met hooguit een fotootje van een autootje of zakenvrouwtje. Het proberen waard, zeker als je ijkpersoon en diens (werk)omgeving niet fotogeniek is.

4. Doe iets met de foto

Het VROM-blad tellus deed iets leuks met het coverbeeld, toen het hoofdartikel ging over het opheffen van energiepremies: de campagneposter werd verfrommeld. De tekst erbij: ‘schoon genoeg’. Mooi! (Wel op het randje: pas op met woordspelingen en dubbelzinnigheden. Wees liever expliciet).
Plaats nooit zomaar een foto. Je wilt dat het oog van de lezer ergens blijft hangen, dus moet je zorgen voor een haakje: een gek detail, een ongebruikelijk gezichtspunt, een kleine beeldmanipulatie. Het haakje kan ook zitten in een verrassende tekst-beeldintegratie: een tekst die onderuithaalt wat je ziet, of juist iets onthult wat je net niet ziet. Overigens moet een tekst nooit de foto hoeven uitleggen: laat een lezer zich niet afvragen waarom in vredesnaam voor deze foto is gekozen.

5. Durf af te wijken

De Groene Amsterdammer heeft nooit een omslag zonder beeld. Behalve die ene keer, en dat viel op.
Maak een coverbeleid. Stel vast bij welk (soort) artikel je covers wilt laten aansluiten, of je veel teksten wilt of juist inzet op een mooie foto met één ankeiler, of je bekende koppen op je cover wilt of kiest voor conceptueel beeld, of je ijkpersoon zich leent om als covermodel te fungeren, enzovoorts. Maar durf vervolgens ook af te wijken als daar reden voor is.
Er zijn natuurlijk ontelbare manieren om af te wijken: kies eens voor een illustratie als je normaal foto’s plaatst, kies eens voor alleen tekst of juist alleen beeld. Laat je daarbij altijd leiden door ‘noodzaak’: een onderwerp of moment is zó bijzonder dat je er wel iets bijzonders mee móet doen.