Verleidelijk VenW

VenW, het wervingsmagazine van Verkeer en Waterstaat, belooft met steengoede foto’s een spannende werkkring en boeiende collega’s. En het blad is óók nog geloofwaardig. Nu nog wat vlotter geschreven artikelen en een beetje humor graag.

VenW wil twee groepen lezers bereiken: werkzoekenden binnen het ministerie en externen die interesse hebben in een baan bij het departement. Wie heeft gereageerd op een advertentie, krijgt het blad vier keer per jaar in de bus. Voor niks.
Het blad staat in het teken van verleiden. Medewerkers van Verkeer en Waterstaat worden in groten getale in de etalage gesleept om banenzoekers te lokken naar de werkgever. Verleiden doet het blad ook door veelvuldig terug te grijpen op het instrumentarium dat de bedrijfsjournalist ter beschikking staat. De bekende Nederlander, afwisselende fotografie, wisselende invalshoeken met passende genres. Treffende kadertjes en af en toe een dijk van een kop. Hier is de bladenmaker aan het werk. Dat zie je zo. Het is heerlijk bladeren, kijken en genieten. Maar lekker lezen? Het kán lekkerder.

Kop belooft te veel

Op de cover: de bekende Nederlander (de eerste bladenmakerstruc, werkt altijd!) Benno Baksteen - overal en altijd bereid iets over de luchtvaart te roepen. Hij gaat met luchtvaartinspecteur Peter van Dalen in debat in het artikel ‘Benno en Peter zien ze graag vliegen’ (flauw woordgrapje). Ik verwacht als lezer dus vuurwerk, in dit ‘gesprek op niveau’, zoals de cover belooft. Helaas ontstijgt dit amper het niveau van een lauw theekransje. Een gemiste kans, gezien de spannende gespreksthema’s als veiligheid en geluidshinder en de psychologische achtergronden.

Super beeld

Een weergaloze spread (bijna) in het midden van het blad kopt ‘Kedeng kedeng’. Dát wil ik lezen. Zorgvuldig gekozen documentairefotografie bij dit artikel over de rol van het ministerie in het spoornetwerk in Nederland. Het zijn foto’s met grote verleidingskracht, die óók nog eens informatieve waarde hebben. Super. Klein minpuntje: jammer dat de redactie voor het bijbehorende artikel kiest voor hetzelfde genre, de reportage: belevenissen van de journalist tijdens een treinreis van Groningen naar Vlissingen. Dat is dubbelop. Hier had een verrassender genre mij meer aangesproken.

‘Boeiend’ is echt boeiend!

Écht boeiend was wel het gelijknamige artikel twee pagina’s eerder. Dít is een voorbeeld van hoe beeld en tekst elkaar moeten versterken. Het beeld fungeert als leeshulp, of leesverleider, hoe je het wilt zien. Om je als het ware ín het verhaal mee te voeren. Je ziet op de foto enorme zeebakens, die Rijkswaterstaat beheert. Je oog wordt dankzij de compositie van het beeld, naar een korte informatieve tekst links op de pagina geleid en vervolgens automatisch naar rechtsonder op de pagina, naar ‘de mensen achter het werk’. Já, met die mannen wil ik graag samenwerken, denk ik dan. Deze goede integratie van tekst en beeld helpt dit gevoel te ontwikkelen.

Vervuilde tekst

Terugbladeren naar Kedeng, kedeng, want dat is qua opmaak toch een heerlijke pagina. Helaas. De visuele pret wordt bedorven door de tekst. Lás het verhaal maar als een trein. Maar nee, het artikel is vervuild met flarden uit een interview met een directeur Spoor van Verkeer en Waterstaat. Telkens als de hotemetoot aan het woord komt (of die ook in de trein zat, is mij niet duidelijk), haak ik af als lezer. Die legt van alles uit. Doodzonde. Het ergste citaat: ‘Er wordt aan alle kanten hard gewerkt om de kwaliteit van het spoor in al zijn aspecten drastisch te verbeteren.’ Me dunkt.

Achterpagina verdient beter

Een in visueel opzicht sterk blad als VenW verdient een betere laatste pagina. Op die plek kun je beter geen schutkleuren gebruiken. De reden: mocht het tijdschrift op z’n kop op de tafel liggen, dan zal het nauwelijks opvallen tussen alle andere aantrekkelijke bladen. Een tweede tip: begin het vraag-antwoord-interview niet met een zin als ‘Waar ben jij binnen VenW mee belast?’ Tja, misschien niet de beste binnenkomer om arbeidszoekenden mee te enthousiasmeren…