Schrijven met een flinke dot magie

In 2010 zullen religie en spiritualiteit een nog grotere rol krijgen dan in 2009, voorspelt trendwatcher Adjiedj Bakas. Is dat dan ook van toepassing op ons vak? De workshop Magisch Schrijven, die spirituele technieken combineert met het schrijvershandwerk, slaat een mooie brug.

Toegegeven, je moet er wel een beetje voor openstaan. Want oefeningen doen om te aarden, schrijven over chocola en invalshoeken bedenken voor een wit koffiekopje, dat is misschien niet aan iedereen besteed. Maar voor wie nieuwsgierig is – en dat zou toch moeten lukken in onze beroepsgroep – en bereid is beperkende denkbeelden even opzij te zetten, kan de workshop een eyeopener zijn.

De workshop Magisch Schrijven duurt een dag en wordt begeleid door schrijfster en spiritueel coach Yoeke Nagel. Yoeke staat letterlijk en figuurlijk stevig met beide benen op de grond. Met haar compacte omvang en flinke dosis nuchtere humor draagt ze haar praktische lessen over. Maar Yoeke heeft ook een enorm vertrouwen in de niet-waarneembare wereld. “Natuurlijk, elke tekst moet professioneel in elkaar steken. Maar bezieling maakt een tekst pas inspirerend”, vat Yoeke haar visie samen.

Jeuk aan mijn voet
Om te beginnen leert Yoeke ons technieken om te aarden. Omdat we met energie werken vandaag, is het belangrijk steeds weer terug te komen in ons eigen lichaam. Maar ook in het dagelijks leven komt dat van pas. Je kent vast wel het soort interviews waarna je je helemaal leeggezogen voelt. Om dat te voorkomen, kun je vooraf beter zorgen dat je goed bij jezelf blijft. Dat kan met behulp van visualisaties, zoals je voorstellen dat er wortels vanuit je voetzolen de aarde in groeien, of door concentratie op je ademhaling.

Na het aarden beginnen we met een eenvoudige schrijfoefening. “Om de schrijfsappen te laten stromen,” legt Yoeke uit. Aan de hand van de vraag “Wat belemmert mij bij het schrijven en hoe kan ik toch doorgaan?” vangen we gedurende vijf minuten onafgebroken – de pen mag niet loskomen van het papier – onze gedachten in woorden. Op die manier ontdekken we waarom we soms vastlopen in het schrijfproces. “Mijn pen schrijft niet lekker en ik heb jeuk aan mijn voet. Buiten hoor ik vogels. Waarom zit ik hier eigenlijk? O ja, schrijven! Maar wat als ik de opdracht verkeerd begrepen heb?” De uitvluchten die je verzint, je zintuigen die je afleiden: er is geen ontkomen meer aan. Heb je ze eenmaal van je afgezet, dan gaat het schrijven veel makkelijker.

De ‘i’ van irritatie
Zo vlak voor de lunch is het volgende programmaonderdeel heel welkom. We gaan mediteren met chocola! Yoeke vraagt ons een stukje chocola te pakken en dit met al onze zintuigen waar te nemen en te beschrijven, behalve visueel. “Zodra je visuele aspecten beschrijft, blijft de lezer die beelden vasthouden. Hij of zij maakt daarmee zijn eigen verhaal, terwijl het jouw doel als schrijver is om je lezer de chocola echt te laten ervaren. Dus: ‘Een doffe knak als ik een hapje neem. De romige substantie schuift zachtjes over mijn tong’ in plaats van: ‘Dit stukje chocola ziet er smakelijk uit’.”

Na de lunch gaan we pim-pam-petten met emoties. Iemand geeft een draai aan het wieltje en kiest op basis van de beginletter die in het venstertje verschijnt een emotie. De ‘i’ van irritatie, om te beginnen. “Mijn adem kruipt omhoog, naar mijn borst, armen, handen. Die handen jeuken, spannen zich. Ik wil zwaaien, wapperen, slaan!” “Maak het besmettelijk,” adviseert Yoeke. “Maak de lezer net zo geïrriteerd als je zelf bent.”

Pleurt op!
Stel: er staat een wit kopje op tafel. Hoe beschrijf je dit simpele gegeven? Een wetenschapper zal het object heel anders beschouwen dan een opstandige puber die het kopje misschien wel moet afwassen. Een wantrouwige huisvrouw heeft een meer emotionele beleving bij het kopje dan een koffiedame. Dus is dit onderdeel van de workshop bedoeld om het witte kopje vanuit allerlei invalshoeken te bekijken en ons in te leven in verschillende doelgroepen. “Ja hallo! Pleurt op met je rotkopje!”, zal de puber zeggen. En als je hoort: “Schat? Van wie is dat witte kopje eigenlijk dat hier op tafel staat?”, dan weet je dat er heibel is. Het idee achter deze techniek: er staat een wit kopje op tafel, maar zonder de interpretatie van degene die het waarneemt, vertelt dat witte kopje ons helemaal niets. Het is dus de kunst om je lezer met de beschrijving van het kopje je verhaal in te trekken. Verplaats je in de hoofdrolspelers en laat ze zo authentiek mogelijk hun uitspraken doen.

Deadlinestress
De praktische schrijfoefeningen zoals met het witte kopje, wisselen we af met meer ‘zweverige’ technieken. We doen bijvoorbeeld visualisaties met een pentagram, de vijfpuntige ster die Leonardo DaVinci ooit tekende. Het visualiseren brengt je in contact met je creatieve energie en kan zelfs een hulpmiddel zijn om de vijf W’s voor een verhaal te vinden. Dat niet iedereen deze technieken vanzelfsprekend vindt, is niet erg, stelt Yoeke. “Ze trekken je even uit je vertrouwde denkwereld, je comfortzone. Zo ontdek je dat er veel meer oefeningen zijn om je vaardigheden te ontwikkelen dan de technieken die je kent.” En dat kan voor een professioneel schrijver geen kwaad. Bovendien, ze kunnen best nog eens van pas komen. Want wie weet hoe belangrijk spiritualiteit nog wordt ná 2010….

Yoeke Nagel is journalist, oud-hoofdredacteur en auteur van verschillende boeken. Ze stond aan de wieg van Loesje en voerde een therapeutische praktijk. Momenteel geeft ze workshops op het gebied van schrijven en magie.