Punt.

Punt. van het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap heeft inhoudelijk en qua omvang veel te bieden. Wel worden in het februarinummer 2004 de eigen minister en staatssecretaris zeer onjournalistiek de hemel in geprezen.

Een nieuwe loot aan de bedrijfsjournalistieke stam. Punt. bestaat sinds november 2003 en is het interne magazine van het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap. Wat Punt. te bieden heeft? Veel, alleen al door de omvang: 11 X 32 (!) pagina’s per jaar.
De inhoud mag er zijn. Het magazine is een lekker blader-, kijk- en leesblad door de vele foto’s en afwisseling van korte teksten en lange(re) verhalen. Natuurlijk zijn er ook kritische kanttekeningen. De formule wordt hier en daar wel heel erg opgeleukt. Punt. is een coproductie van OCW en Maters & Hermsen.

Entree

Het februarinummer is de leidraad voor deze beoordeling. De entree van Punt. is een aangename verrassing. Een palet van negen vierkante foto’s trekt direct de aandacht. Grote gekleurde stippen in de foto’s corresponderen met kleurrijke ‘punten’ bij de inhoudsopgave. Origineel en creatief, en daarom een compliment waard, maar of het ook praktisch is? Een paginanummering bij de inhoudsopgave ontbreekt, dus moet de lezer op zoek naar gekleurde ezelsoren rechtsboven op de pagina’s. Misschien is een combinatie van gekleurde stippen met paginanummers toch het overwegen waard.

Saai

De keuze na de opening voor vier pagina’s met korte berichten (nieuws en verstrooiing) is logisch en goed. De spreads ogen een beetje saai, zeker in vergelijking met de spetterende entree. De beeldkeuze en vormgeving nodigen niet echt uit tot lezen. En een voorwoord van de hoofdredacteur - dat weinig toevoegt - is echt passé. Een goede inhoudsopgave volstaat.

Verstrooiing

Luchtige onderwerpen en verstrooiing horen bij een goede bladformule en zeker in een personeelsmagazine. De vier pagina’s over het thema overwerken – aan de hand van grote foto’s in combinatie met drie vragen en antwoorden per collega – zijn daar een uitstekend voorbeeld van. Evenals de ‘reportage’ over de kledingkeuze van OCW-collega’s met een beoordeling door studenten van de Haagse kunstacademie. Paginas die voor veel leesplezier zorgen, maar in deze tijden van (overheids)bezuinigingen ietwat verrassend zijn.

OCW-promotie

Onder het motto ‘Het veld spreekt’ besteedt Punt. in drie pagina’s aandacht aan werkbezoeken van minister Van der Hoeven en staatssecretaris Nijs. ‘Het veld’ is echter nauwelijks terug te vinden in het verhaal. Wel worden Van der Hoeven (‘de altijd innemende minister’) en Nijs (‘ronduit indrukwekkend’) zeer onjournalistiek de hemel in geprezen. Dit artikel heeft een wel erg hoog OCW-promotiegehalte. Laat ‘het veld’ vertellen hoe goed de bewindslieden zijn en niet de meereizende redacteur. Een gemiste kans.

Trots

Met het thema ‘Trots op je werk’ en de uitwerking daarvan is niets mis. De pagina’s tonen een tweedeling van tekst en beeld. In het verhaal vertellen collega’s hun ervaringen en de foto’s laten dezelfde OCW’ers zien met ‘onderwerpen’ waarop ze in de privé-situatie trots zijn (dochter, studie, huis, auto, etcetera). Het is fraai beeldmateriaal, maar een korte uitleg was op zn plaats geweest.

Rubrieken

Achterin Punt. liefst drie rubrieken op rij: Terug naar school met een OCW-collega, De Buitenwacht: een interview met iemand ‘van buiten’, met een link naar OCW, en De Koelkast, met korte, leuke berichtjes.
‘Terug naar school’ is een voor de hand liggende keuze voor een ministerie van OCW, zij het dat deze rubriek wellicht beter elders in het blad een plek kan krijgen. Drie rubrieken achter elkaar is te veel van het goede?
‘De Buitenwacht’ leest lekker weg door korte vragen en antwoorden en De Koelkast is een ideale afsluiter. Wel jammer trouwens dat de achterpagina niet beter wordt benut. Daarop staan nu zelf gemaakte OCW-advertenties, die niet allemaal even sterk zijn.