Open, een open magazine

In Open staan medewerkers centraal, niet alleen in woord maar ook in beeld. Alleen de column van Martin Bril is een vreemde eend in de bijt.

Open mag zich een jaar lang het beste personeelsblad van Nederland noemen. Het blad won met grote voorsprong de Grand Prix Bedrijfsbladen 2003 van de Beroepsvereniging voor Communicatie. Ongeveer 6000 medewerkers van de verzekeraar ontvangen het blad tien keer per jaar. Open verscheen voor het eerst in 2002, en draagt een belangrijk steentje bij aan de open, op mensen gerichte cultuur die het bedrijf voor ogen staat. Open is bedacht en gemaakt door Proof Communication in Amsterdam. Voor vormgeving en opmaak tekent Lava grafisch ontwerpers in Amsterdam. Hieronder een aantal highlights uit het blad.

Kritische noten

De rubriek 'Meningen' mag uiteraard niet ontbreken in een blad dat openheid predikt. Per editie reageert een aantal medewerkers op stellingen. Zoals hier op de openheid van bazen. Het valt bijna niet te verwachten dat iemand harde kritiek op zijn direct leidinggevende geeft. Dat gebeurt dan ook niet. Toch worden er kritische noten gekraakt (bijvoorbeeld over de afstand tussen het hoofdkantoor in Tilburg en de vestiging in Breda).

Juwelen van foto's

In bijna elke editie van Open is wel een juweeltje van een foto aan te treffen. Zoals deze foto, waarbij twee medewerkers al voetballend in het nieuwe kantoorpand op de foto werden gezet. Door een attribuut (in dit geval een voetbal) toe te voegen ontstaat een dynamische foto. Veel beter dan wanneer dezelfde mensen braaf poserend de camera in zouden kijken.

Helden

Zelfs op het eerste oog saaie pasfoto's krijgen glans in deze rubriek, waarin Open telkens een groep medewerkers als helden portretteert. In dit geval een verzameling medewerkers die in hun vrije tijd vrijwilligerswerk doet. Een prachtige rubriek in een blad dat het mensgerichte van een organisatie wil uitdragen.

Lastige columns

Het lastige van columns van externe columnisten in personeelsbladen is dat ze vaak te weinig van de organisatie weten om echt een scherpe column te kunnen leveren. Daarom werken columns van interne columnisten vaak beter. Bij de meeste interne columnisten ontbreekt het echter aan de mooie, persoonlijke schrijfstijl die essentieel is voor een goede column. De columns van Martin Bril in Open zijn prachtig geschreven, zoals we ze kennen van de Volkskrant, en zijn daardoor zeer de moeite waard om te lezen. De link met het Interpolis-concern is echter nogal dunnetjes. Leuk om te lezen, weinig informatief voor de medewerkers: het blijft lastige materie, zo'n column in een personeelsblad.

Van extern naar intern

Het openingsartikel in de allereerste Open die vorig jaar verscheen gaat over de opkomst van een Amerikaans-achtige claimcultuur in Nederland. Een prachtig voorbeeld van hoe je een extern onderwerp binnen je organisatie kunt brengen. Het hoofdartikel is een gedegen achtergrondverhaal op basis van zeer grondige research. De schrijver legt geen directe link met Interpolis (handig omdat niemand zich geroepen voelt te censureren in het stuk), maar het artikel is van zichzelf zo inhoudelijk dat medewerkers er makkelijk voor hen relevante informatie uit kunnen halen. In een kader komen vervolgens Interpolis-medewerkers aan het woord, zodat uiteindelijk een mooi compleet geheel ontstaat. Een onderwerp van extern naar intern vertalen past ook weer prima in het open karakter dat het blad wil uitstralen.