OOGGetuige, niet voor lezers

Het nieuwe maandblad OOGGetuige brengt de actualiteit in beeld. Als blad en app, voor niet-lezers, elke maand, met terugwerkende kracht. Het blad wil ‘geen controversieel maar duidend, geen choquerend maar doserend, geen aanstootgevend maar treffend beeld’ brengen voor haar kijkers. Dat wil ik zien.

Eerst op de collega’s testen. “Het zijn dus echt alleen maar foto’s? Nee ik heb er niks mee. Vast een mannending. Ik lees liever wat”, zegt collega Caroline. De mannen zijn beduidend milder. “Strak blaadje. Mooi beeld.”

En: “Prachtige foto’s. Simpele heldere rubrieken. Een beetje Het aanzien van…, maar dan elke maand.” Dat laatste klopt. Het honderd pagina’s tellende OOGGetuige lijkt erg op een fotoboek en niet alleen omdat er (nog?) geen advertenties in staan. Ook omdat teksten vrijwel ontbreken en gereduceerd zijn tot fotobijschriften.

Dan zelf kijken. Sommige foto’s ken ik al. Logisch, ze zijn van vorige maand. Ik betrap me erop dat ik meteen fotobijschriften ga lezen. Behoor ik eigenlijk wel tot de doelgroep van ‘kijkers’? En dan roepen de bijschriften ook nog vragen op. Ik zie Maxima huilend van het lachen op haar 40e verjaardag. Maar waarom? Staat er niet bij. Ook het bijschrift van Oprah’s afscheid zegt niet veel. Dat ze waanzinnig rijk is weet ik nu wel. Maar wie traden er die avond op? In de reportage over ‘modern’ Afghanistan lees ik wel erg makkelijke teksten: het is al goud wat er blinkt, goudvissen wel te verstaan. Beeld: goudvissen in plasticzakjes. Dus? Is dat het bewijs dat Afghanistan moderniseert? Of is dat de aftandse Mercedes die een bladzijde verderop in beeld is. Ik wil toch liever weten wat die goudvissen in die zakjes daar doen. Of hoe en wanneer precies de fotojournalist deze prachtige foto’s schoot, voor mijn part.

Is er een app van? Vraagt een andere collega. Jazeker, voor 79 cent heb ik ‘m op mijn iPhone. Of het nou aan mijn verbinding ligt of aan de app, eerst zie ik een parade aan fotobijschriften in rap tempo voorbijschieten, maar geen beeld. Het laden duurt lang, maar dan heb je ook wat. Een diashow start en in hoog tempo vliegt de maand mei voorbij en de eerste dagen van juni. Dat is dan wel weer fijn aan een app, een stuk meer up-to-date dan het blad. Eerlijk is eerlijk. Prachtige foto’s en korte fotobijschriften. Die mij gek genoeg meer zeggen dan die in het blad. Neem 5 juni: een jongetje met een grote pet kijkt mij vragend aan, auto’s razen om hem heen. Het is een verkeersregelaartje in Libië, waar sinds de revolutie geen volwassen verkeerregelaars meer te vinden zijn. Kijk dat wist ik nog niet.

Kortom. honderd pagina’s beeld is best lekker kijken, maar meer dan vijf minuten boeit het mij niet. Misschien juist wel omdat het te weinig aanstootgevend, choquerend of controversieel is. Ik neem ‘m wel mee voor mijn zoon van twaalf. Ik denk dat het best een goede aanvulling is op zijn portie nieuws dat hij voornamelijk van Radio 538 haalt.