Made in Ede

Door optimaal gebruik te maken van professionele fotografie zet Made in Ede het Veluwedorp op de kaart als een moderne, bruisende stad. Alleen jammer van het katern met gemeentelijke mededelingen, dat ‘ruikt’ toch weer naar heidedorp.

Ede, is dat niet dat uit de kluiten gewassen heidedorp op de Veluwe? Het is een imago dat Ede nog immer achtervolgt. Onterecht, meent het gemeentebestuur. Volgens de raadsleden is Ede een moderne stad met honderdduizend inwoners, centraal gelegen, met nationaal park De Hoge Veluwe en het Kröller-Müller museum als kroonjuweeltjes en binnen handbereik.
En dus staken ze daar in Ede hun nek uit om een eigen magazine uit te geven, Made in Ede. En eerlijk is eerlijk, het blad straalt uit wat Ede wil zijn: aantrekkelijk, modern, professioneel en in balans. Het verschijnt drie maal per jaar in een oplage van 8000 exemplaren en wordt gemaakt door ZB Communicatie bv. Elk nummer wordt een vrij algemeen thema behandeld, zoals ‘zorg’of ‘ruimte’, dat vervolgens verdere verdieping krijgt.

Fotografie

Eerst even over de fotografie. Te vaak is deze post in de bedrijfsjournalistiek het kind van de rekening. Made in Ede laat zien hoe mooie foto’s een blad niet alleen een aantrekkelijke uitstraling geven, maar ook de boodschap van de artikelen versterken.
Het vermoeden dat Made in Ede heel wat uurtjes in fotografie en beeldredactie stopt, ontstaat al bij het bekijken van de paginas vier tot en met negen. Een bombardement van drie fotospreads introduceert het thema dat onder handen genomen wordt, zoals de toekomst van het platteland of de problematiek van de reïntegratie bij langdurige werklozen. Is dat geen overdaad? Nee, want de aansprekende foto’s verlekkeren de lezer door te bladeren naar het eerste grote verhaal Rond de Tafel, een gesprek met locale hotemetoten over het specifieke thema. Door de introducerende spreads zullen meer lezers aan dit ‘zware’ verhaal beginnen.

Suffig logootje

Ook mooi is de fotoreportage bij het genoemde rondetafelgesprek. Met woorden is een sfeerverslag van zo’n bijeenkomst lastig. Deze minifotoreportage is een originele oplossing voor dit probleem. Het is met andere woorden een mooi voorbeeld hoe beeld een saai onderwerp toch interessant kan maken.
Valt er dan helemaal geen kritische vormgevingsnoot te kraken? Jazeker wel. Dat suffige logootje ‘Made in Ede’ in felgele kleurtjes dat u op de vorige spread zag en dat binnenin het blad steeds terugkomt. Er zal wel een filosofie achter zitten, maar ik vind het als lezer niet bij het blad passen.

Doven

Met alleen mooie foto’s ben je er niet, inhoudelijk moet het blad ook iets toevoegen. Dat gebeurt bijvoorbeeld in een vier pagina’s tellende reportage over de Gelderhorst, het Edese verzorgingstehuis voor dove ouderen. Het verzorgingstehuis voor doven is vrij uniek in de wereld en vindt navolging in de Zweedse hoofdstad Stockholm. Goed, sfeervol beschreven onderwerp, dat bovenal laat zien hoe Ede zich onderscheid van andere gemeenten. En dat is ook één van de doelstellingen van het blad.

Rob de Nijs

Mensen willen lezen over bekende Nederlanders, want dat spreekt aan en geeft het blad vaak wat meer cachet. Alleen is het probleem met bn’ers en andere externen dat een link met het blad vaak ontbreekt. Dan lijkt zo’n beroemdheid er al snel bijgesleept.
Niet in Made in Ede. Het magazine interviewt Rob de Nijs die in de bossen bij Ede woont. Geluk? Nee. Zoiets is het resultaat van degelijke research en een goed netwerk. Dus kinkt De Nijs authentiek als hij vertelt dat ‘Ede niet alleen mooi is, maar ook lekker centraal ligt. Vanaf deze plek naar Groningen of Brussel is even ver.’ Wat wil je nog meer als gemeente met zo’n ambassadeur!

Reclameblok

Het enige storende van Made in Ede is dat er een ‘katern van Ede’ in het magazine is opgenomen. Vier pagina’s nieuws van de gemeenteraad, een column van de burgemeester, de week van een wethouder en een paar kortjes. Het lijkt op een soort nieuwsbrief van de gemeente, die ook zelf wil communiceren via het blad. Communiceren is prima, maar eigenlijk hoort dit niet thuis in zo’n mooi glossy magazine. Het is alsof je naar een goede film zit te kijken die ineens onderbroken wordt door een reclameblok. Qua vormgeving, fotografie en tekst vallen deze pagina’s uit de toon. Wellicht moet je daar een aparte nieuwsbrief van maken, desnoods los bijgevoegd in het magazine. Nu is het jammer van zo’n mooi tijdschrift. Want dit doet je weer even denken aan dat heidedorp op de Veluwe…