Lekker gruwelen

Ziektes zijn soms eng, maar niettemin altijd interessant om over te lezen. Van dat gegeven maakt van het Leids Universitair Medisch Centrum goed gebruik. Maar wat een opgave, om te proberen personeel én externen tegelijk te boeien.

Cicero, het nieuwsmagazine van het Leids Universitair Medisch Centrum, is niet te missen. Het blad is ruim drie centimeter langer en breder dan een A4’tje, waardoor het meteen opvalt in de wachtkamers. Daar ligt het blad ter inzage voor ziekenhuisbezoekers. Daarnaast ontvangen alle medewerkers het blad. En daar blijft het niet bij. Het magazine, met een oplage van ruim tienduizend exemplaren, wordt ook verspreid onder – onder meer – studenten Geneeskunde en Biomedische Wetenschappen, ziekenhuizen in Nederland, ministeries, belangenorganisaties, bedrijfsleven en media.

Dat maakt nieuwsgierig: hoe zo’n uiteenlopend publiek met één blad benaderen? De redactie van Cicero worstelt klaarblijkelijk ook met deze vraag. Want de artikelen blinken uit in eenvoud; soms zelfs zo dat specialisten er waarschijnlijk niet op zitten te wachten. Tegelijkertijd wordt er gegoocheld met woorden als sclerodermie en allergologen alsof het niets is. Vanzelfsprekende kost voor diezelfde specialisten, maar misschien niet voor de geïnteresseerde leek.

Babyhater

Wat schattig! Een rimpelig voetje van een roze baby op de cover. Een slimme zet, iedereen wil meer weten over die kleine tenen – of je moet vallen in de categorie babyhaters. Met de tekst-beeld-integratie zit het op de cover ook wel goed. ‘Volg ze op de voet. Screenen van te vroeg geboren kinderen levert winst op’, luidt de bijbehorende ankeiler.

Doordenker

Cicero begint dus veelbelovend. Snel even omdraaien. Hoera, een blad dat voor én achter uitnodigt tot lezen. De rubriek ‘Dwars’ bevat gezellige weetjes over het ziekenhuis, leuk voor in- en outsiders. De leesrichting van ‘Dwars’, hoe kan het ook anders, is een kwartslag gekanteld ten opzichte van de rest van het blad. Als uitsmijter wordt de lezer getrakteerd op een ‘Dwarsstelling’, een doordenkertje uit een net verschenen proefschrift. Een goede afleiding voor de bezoeker die met spanning op een behandeling zit te wachten.

Minihand

Terug naar het begin van het blad. Het eerste artikel is het babyartikel. Je oog valt op alweer een vertederende foto, van een minihand van een heel klein mensje, die drie keer op een vinger van een volwassene past.
Jammer van de tekst. Die valt tegen. De aanleiding van het artikel is de oprichting van een site ‘Kenniscentrum Prematuren’, maar na het lezen weet je nog niet wat dat precies voor site is en wat de meerwaarde. In de laatste alinea krijgt de lezer een vermoeden. Daarin wordt gesteld dat kinderartsen bij onderzoek van vroeggeborenen op vijfjarige leeftijd subtiele afwijkingen missen. Hierdoor kan een kind in de problemen raken. Blijkbaar is het Kenniscentrum bedoeld als een haven voor betrokkenen met ‘zulke problemen’. Die boodschap had explicieter gemogen. En ik had graag meer gelezen over die problemen, of over hoe gezinnen die ervaren.

Afgeknabbelde teennagel

Mensen zijn lekker, leren we op de volgende pagina. Huidschimmels hebben een perverse trek in het spul in ons huid en haar. Een foto van een afgeknabbelde grote teennagel met een ongezonde kleur tussen de schelpen (de overeenkomst zit ’m in de kalk die beide veroorzaakt) maakt de gruwel compleet. Wat vies! Snel verder lezen! Cicero schuwt zulke onderwerpen niet, evenmin als ‘enge’ onderwerpen als trombose als eerste mogelijke symptoom voor kanker, leert een snelle blik op eerdere nummers. Dat valt te prijzen in een ziekenhuisblad dat ook bedoeld is voor bezoekers. Het blad maakt onderwerpen bespreekbaar. En kan hierdoor mogelijk bijdragen aan het verkleinen van angst bij patiënten.

‘Hoopvol’

De uitwerking van de artikelen daarentegen valt tegen. Een lezing op Internationale Vrouwendag wordt beschreven als een reportage, die begint met de observatie dat er meer dan driehonderd mensen, vooral vrouwen, in afwachting zijn van de lezing. Er was vast iets interessanters te melden. Een oratie van een hoogleraar klinische epidemiologie lijkt een (samenvatting van de) letterlijke weergave. Daar was meer uit te halen – met een verwijzing naar de afdeling waar geïnteresseerden de oratie op papier kunnen ophalen. Een artikel over een nieuwe aanpak van een huidaandoening eindigt met de mededeling dat men ‘hoopvol is gestemd over de nieuwe aanpak’. Dat mag ik hopen!

Natriummysterie

Ook de opmaak kan verrassender. Bijvoorbeeld door het aantal kolommen eens te laten afwijken van de standaard drie, of door de korte berichten, die tussen de artikelen door staan, aantrekkelijker te presenteren. Zij nodigen niet uit tot lezen. Voor een kwaliteitsboost zou een wandeling buiten de kantine al flink helpen: een handjevol pinda illustreert een artikel over allergie, bij een kortje over suiker prijkt een moorkop en bij het artikel ernaast over het ‘natriummysterie’ ligt een verzameling zoutstaafjes. Zonde, die mooie onderwerpen verdienen beter.

Kortom, de onderwerpen in Cicero zijn zo interessant dat je er haast voor in de wachtkamer zou gaan zitten. Extra aandacht voor de vormgeving en fotografie zou het blad helemaal afmaken. Ik ben ‘hoopvol gestemd over een eventuele nieuwe aanpak’.