IJsberen op Schiphol

Daar rij ik, op een prachtig dijkje ergens in Zuid-Holland op weg naar een interview. Ik ben hier nog nooit geweest en zou er zonder afspraak waarschijnlijk ook niet gekomen zijn. Daar zit ik bij WarChild op kantoor te luisteren naar bevlogen mensen over hun idealen die me inspireren. Daar sta ik op de achttiende verdieping van een overheidsgebouw.

In de verte zie ik de zee en ik mag de manager naast me straks vragen naar de toekomstplannen van zijn organisatie en zijn eigen goede voornemens. Wat heb ik toch bijzonder werk. Ik zie van heel veel organisaties hoe ze reilen en zeilen, mag praten met hun medewerkers, van directeur tot koffiejuffrouw. Wat zijn hun beweegredenen, waarom doen ze wat ze doen en hoe doen ze dat? Ik hoor bijzondere verhalen en ontdek banen en functies waarvan ik het bestaan niet eens vermoedde.

Daar loop ik dan, achter de paspoortcontrole op Schiphol in de magische wereld van alle menselijke emoties die daar door de lucht zweven en bijna tastbaar zijn. Op die plek mogen werken vind ik al een voorrecht. Omdat mijn collega’s en ik voor ons werk voor de Schiphol Group de luchthaven natuurlijk goed moesten leren kennen, kregen we een rondleiding. De VIP-ruimte, de lounges waar de Koningin wel eens wachtte op een vlucht, de bagagekelder, de brandweerkazerne, wat is achter de schermen van deze organisatie kijken toch geweldig.

En toen kwamen we bij die indrukwekkende machines waarmee in de winter de operatie draaiende wordt gehouden: de sneeuwschuivers. Enorm groot en wat nog het meest tot de verbeelding sprak was dat kantoormedewerkers zich mochten opgeven om mee te werken bij de sneeuwbestrijding. IJsberen noemen ze die medewerkers. Ze staan standby in de winter en als er opeens bakken sneeuw naar beneden komen, trekken ze hun jassen en handschoenen aan, klimmen ze in zo’n metershoge cabine en trekken ze in colonne over de startbanen. Geweldig. En dat wist ik niet. Dat maakt mijn werk zo leuk, dat ik dat nu wel weet. En dat ik de ijsberen hierover mag interviewen.