RSS
Nieuwsbrief
Twitter
Column
I LOVE deadlines
Ik ben niet zo’n planner. Niet dat ik niets plan. Ik doe niet anders.
Ik ben niet zo’n planner. Niet dat ik niets plan. Ik doe niet anders. Elke dag weer opnieuw maak ik een lange lijst van wat ik allemaal wil en moet doen. De nadruk ligt op moet. Dat is nu eenmaal aangeboren, dingen moeten gebeuren. Het liefst zoveel mogelijk op een dag. De lijstjes tellen meestal twintig tot dertig items. Ik krijg die lijstjes nooit af. Het probleem: de dagen zijn te kort. En, toegegeven, mijn planningen zijn niet altijd realistisch.
Natuurlijk, dat frustreert. Thuis vooral. Minstens honderd klussen per dag strijden om voorrang op de lijst. De trap verven (al een jaar geleden geschuurd), de ongestreken was (van drie maanden), broer bellen, eetafspraak met buren/zwager/vriendin maken, sporten, douchekop ontkalken, administratie bijwerken, boek uitlezen, vakantiefoto’s ordenen, app’s bijwerken (62!). Zucht. Die trap kan nóg een jaar wachten. Waarom? Omdat er geen deadline aan vastzit.
En dat is nu zo fijn aan mijn werk. Deadlines zijn heilig voor mij. Ik moet ze halen. Met de nadruk op moet. Deadlines zijn mijn redding. En de perfecte planning. Die ik gelukkig maar gedeeltelijk zelf bepaal. Het ritme van het blad bepaalt dat ik weet wat en wanneer ik iets moet doen. Dat vertaalt zich in een keurige, overzichtelijke planning, per dag bijgewerkt. Met dank ook aan onze eigen planningskoningin op het werk. Zij zorgt voor een evenwichtige verdeling van de deadlines en houdt bij hoeveel uur werk mijn collega’s en ik erbij kunnen hebben. Zelf heb ik het liefst lekker veel werk. De druk moet hoog zijn, de deadlines mogen in mijn nek hijgen. Drie interviews op een dag, zes deadlines per week: kom maar op! Ik ben gek op deadlines.
Ik ben er zo gek op, dat ik me – als ik voor mijn gevoel even niets te doen heb – door collega’s laat overspoelen met nieuwe opdrachten. Zo heb ik eens 26 interviews in een week gehouden. Van een kwartier tot twee uur. En die moesten allemaal verwerkt worden, in de week erna. Gelukkig maar. Een paar keer doorhalen tot ’s avonds laat en op zondag kun je ook werken. Mijn liefde voor de deadlines is zo groot dat ik er graag voor overwerk.
Werkte het thuis ook maar zo. Zucht.
Er zijn nog geen reacties op dit artikel
Lang leve de krant
Twee jaar geleden verzekerde een social media evangelist mij met de onverzettelijke stelligheid van een trendsetter: ‘Over tien jaar hebben we geen papieren kranten meer.’ Toen ik mijn vraagtekens daarbij plaatste, droeg hij mij hoofdschuddend over aan de gesloten afdeling Mentale Dinosauriërs. Mijn geloof in gedrukte kranten is ondanks deze traumatische stigmatisering overeind gebleven. En afgemeten aan de lichte groei van het aantal krantenabonnementen van een paar landelijke dagbladen ben ik niet de enige. lees verder
Alles voor een Vogue
“Zet het vast in je agenda, 22 maart de Vogue kopen, dan kan je er gelijk een stukje over schrijven.” De hoofdredacteur van BJ.nl wil op tijd zijn. En natuurlijk wil ook ik dat moment niet missen. Ik ben een vrouw, ik hou van mode en van bladen. De Nederlandse Vogue , ik kan niet wachten. Twee dagen voor de grote dag, komen in mijn tijdlijn via Coverjunkie f oto’s van de presentatie in Amsterdam voorbij. Celebs, taart en een niet zo spannende cover in beeld: drie modellen in rood, geel en blauw. lees verder