‘Hij had het lef om persoonlijk te worden’

In deze nieuwe rubriek persoonlijke schetsen van bedrijfsjournalisten over hun vak, hun ervaringen, hun inspiratie. Deze keer vertelt Galiëne Gerritsen (Maters & Hermsen) over haar onverwacht emotionele interview met een plaatsvervangend secretaris-generaal.

“We zaten in zijn kantoor, in een hoek van negentig graden ten opzichte van elkaar, op de negende etage van het ministeriegebouw. In een onberispelijk witgeschilderde kamer zorgde alleen de bos bloemen op tafel voor enige kleur. Naast de vaas lagen twee indrukwekkende stapels papieren die Kees die middag nog moest doorlezen. Kees is een sneldenkende, en o zo makkelijk pratende plaatsvervangend secretaris-generaal (psg), was mij ingefluisterd. Met dat persoonlijke interview moest het dus wel goed komen. Maar sneldenkende en o zo gemakkelijk pratende psg’ers zijn geliefde collega-ambtenaren die heel veel werk naar zich toegeschoven krijgen. Zijn blackberry lag binnen handbereik. Het overleg dat hij voor mijn komst nog had, was uitgelopen. We hadden een uurtje, nog niet eens, en ik moest negen indringende vragen stellen, ‘die wel een beetje tot de diepte moeten leiden, want het moet niet een oppervlakkige rubriek worden’. Dus.

Ik keek naar mijn vragen en aarzelde. Zo weinig tijd, zoveel te bespreken. Wat nu? Als het tegenzit, gooi alle gewoontes om, heb ik ooit geleerd. ‘Wil je water?’ was mijn eerste vraag en voor Kees nee kon zeggen, stond er al een glaasje voor hem. ‘Ik geef jou de regie’ vervolgde ik. ‘Je noemt een cijfer, ik stel de vraag die daarbij hoort.’ Dikke lol, want een psg houdt van regie. Met de eerste vier vragen ging het dan ook prima. We hadden het gezellig. Tot dat ene moment. ‘Wie was je leermeester?’ Het werd stil. Dit leek me niet de moeilijkste vraag, dus ik zei nog dat hij niet te lang moest nadenken over namen, toen ik zag dat zijn ogen vol tranen stonden. Toen brak hij, en huilde. Zijn schoonvader. Overleden inmiddels. Maar ooit vol boerenwijsheid. Eenvoudig, eerlijk. Rechtstreeks. Hij bewonderde hem, en had hem lief.

Terug naar huis bedacht ik dat ik tegenover een moedige man gezeten had. Wat hij deed, zou ik nooit durven. Mezelf zo geven, tegenover een vreemde? Als journalist verschuil ik me niet voor niets achter m’n vragen, ik ben gewoon laf. Ik realiseerde me dat het open gesprek dat we hadden gehad, niet door mijn tactiek van omgegooide gewoontes kwam, maar door zijn lef om persoonlijk te worden.”