Even een ‘Brometje’ doen

Wat Pjotr betreft hebben bedrijfsjournalisten voortaan altijd een cameraatje op zak. Zodra er iets interessants gebeurt, schieten ze een filmpje dat diezelfde dag nog online gaat. Lachen, gieren, brullen, een keertje huilen of ontroerd zijn, en ondertussen stiekem nog communiceren ook. Afgesproken?

Even een ‘Brometje’ doen, grapten wij toen we een keer bij een klant een journalistiek evenement gingen opzetten rond de presentatie van hun jaarcijfers. Dit was onze kans om ons  te bekwamen in bedrijfstelevisie. Dus togen wij met vijftig journalisten en drie professionele camerateams naar het door financiële rampspoed getroffen ingenieurskantoor.

We gingen natuurlijk meer doen dan filmpjes maken, maar tijdens de presentatie die avond in de zweterige kantine waren het de bewegende beelden die alle aandacht trokken. En dat was niet vanwege het goede nieuws van de directeur.

Nee, de verzamelde medewerkers grinnikten om de manier waarop de directeur zijn auto bestuurde. We hadden hem ’s morgens heel vroeg bij zijn Wassenaarse woning opgewacht. Op weg naar de belangrijke presentatie vroegen we hem vanaf de achterbank of hij zenuwachtig was en wat hij hoopte dat de medewerkers van zijn vlammende toespraak zouden opsteken.

Maar dat interesseerde de toekijkende ingenieurs geen zier. Ze begonnen, na gesmiespeld te hebben over zijn riante villa met bomen eromheen (‘Hij wel!’), zijn lange blonde Duitse vrouw (‘Poe hé’) en twee schatten van dochters, zijn rijstijl te becommentariëren. Eén wist er wel een kortere route van Wassenaar naar kantoor, een ander vond het raar dat hij bij het verkeerslicht meteen de linker rijbaan nam terwijl er rechts niemand reed en weer iemand anders begon te vertellen wat de beste techniek is om een rotonde te nemen. De grap dat het inparkeren bij kantoor voor de camera drie keer over had gemoeten, was natuurlijk snel gemaakt.

Nog leuker werd het toen bij de volgende pul bier ons ‘Brometje’ op het breedbeeld verscheen. Journalisten Heino en Dave waren met hun cameraman en geluidstechnicus door het pand gewandeld tijdens de toespraak van de directeur, en hadden in donkere hoekjes allerlei schuchtere stagiairs aangetroffen. Bleekneusjes uit Delft die niet bij de bijeenkomst mochten zijn. ‘Waarom niet?’, vroeg een onzichtbare, droogkloterige stem. ‘Vind je de jaarcijfers niet interessant genoeg? Wat ben je eigenlijk aan het doen?’ Op een beeldscherm werd net te laat een potje patience weggeklikt.

Heino en Dave waren niet tevreden over hun tamelijk inhoudloze filmpje. Tot ze de reacties in de zaal zagen. Her en der stootten de ingenieurs elkaar het bier uit de handen. ‘Is dat niet jouw stagiair…?’ ‘Ja verrek…!’ Domweg registreren bleek voor mensen die de stagiairs kennen geweldige televisie.  

Ik leerde van die dag dat we, als we bedrijfstelevisie gaan maken, vooral niet moeten gaan doen wat we in onze bladen al doen. Nee, als we gaan filmen, moeten we de kleine dingen in beeld brengen, de dingen die mensen overkomen ‘in het wild’. En niet bang zijn dat dit voor de kijkers niets betekent. Want zulke kleine verhalen betekenen juist heel veel. En er mag ook best gelachen worden op kantoor!
 
P.S.: het mooiste is: de kosten voor deze vorm van bedrijfstelevisie hoeven sinds kort geen bezwaar meer te zijn. Dankzij camera’s als De Flip kan iedereen dit. Frans Bromet is er ook mee begonnen. Hij doet het zelfs als hij zelf op tv is.

Pjotr van Lenteren is coördinator Opleiding & Ontwikkeling bij Maters & Hermsen.