Doe de stadioncheck

Pak je laatste bedrijfsblad er eens bij. Doe je ogen dicht. Stel je voor dat je, met een microfoon in je hand, naar de middenstip van een voetbalveld loopt. Op de tribunes van het stadion wachten duizenden mensen in spanning af wat je te vertellen hebt. Duizenden lezers van jóuw blad. Alle ogen zijn op je gericht.

Je doet je ogen weer open, en begint een artikel van je blad voor te lezen. Je verhaal galmt door de luidsprekers van het stadion. Wat gebeurt er op de tribunes? Raken de toeschouwers zin na zin in vervoering van je verhaal? Waan je je Martin Luther King die vertelt dat hij een droom heeft? Of zie je je gehoor zin na zin steeds meer glazig voor zich uitkijken, of weglopen onder boegeroep?

Als bedrijfsmediamaker doe je eigenlijk niets anders dan popartiesten, voetballers, filmmakers: je probeert duizenden mensen te bereiken en te beroeren. Het verschil is: wij zien ons publiek niet. Wij kunnen ons verschuilen achter papier en beeldscherm. Dat veilige gevoel maakt dat je soms (vaak?) teksten schrijft die je nóóit zou durven voorlezen als je die duizenden lezers recht in de ogen zou kunnen kijken. Dat je foto’s verzint die je nóóit zou durven laten zien als al die lezers op jou zouden neerkijken vanaf de tribunes, alsof ze naar een popster of voetballer kijken. En dat is slecht! Wij zouden dezelfde glorie moeten voelen als we een artikel of item hebben gemaakt dat de lezers net zo bij de keel grijpt als bioscoopbezoekers die opgaan in de film. We zouden dezelfde pijn moeten voelen als we een slecht artikel hebben geschreven als de voetballer die na wéér een mislukte actie de hoon over zich heen krijgt.

Kortom: doe zo nu en dan in gedachten eens de stadioncheck. Hoe zou je je voelen als je jouw artikel of jouw blad zou moeten voorlezen op die middenstip ten overstaan van duizenden mensen op de tribune? Voel je je niet zeker, verander je artikel of item dan zo dat je zéker weet dat straks het complete stadion ademloos naar je luistert. Dat ze straks naar huis gaan met het gevoel dat ze iets wondermoois hebben meegemaakt. Verschuil je niet achter het papier of het beeldscherm, maar voel je een popartiest, een voetballer of een filmmaker.