Bloggende bladenmaakster wordt scherper door web 2.0

Suzanne Geurts is een bedrijfsjournaliste die graag haar kennis deelt. Met succes, het aantal bezoekers (lees vakgenoten) dat haar site weet te vinden, groeit met de dag. “Bloggen is een uitlaatklep.”

Waarom bloggen over bedrijfsjournalistiek?
“Als bladenmaker kijk ik allang niet meer onbevangen naar een blad. Bij elke nieuwe rubriek of blad zie krijg ik altijd ideeën voor mijn eigen blad of voor ‘ooit’. En over al die ideeën schrijf ik. Bloggen is een uitlaatklep. De artikelen floepen er zo uit: de ervaringen die ik in de bedrijfsjournalistiek op doe, alles wat ik mooi of interessant vind in relatie tot het vak, zet ik op Bladenatelier.nl. Mijn criterium is dat ik het leuk vind om er over te schrijven. Je staat er als eindredacteur vaak letterlijk alleen voor. Via mijn blog krijg ik feedback. Ik ben er niet aan begonnen om als freelancer aan opdrachten te komen. Al weet ik inmiddels wel hoe je zo schrijft dat je diensten verkopen. Het is alleen niks voor mij dat kunstje, dan is de lol er gauw af. ”

Maar je blogt en twittert toch ook wel een beetje om opdrachten te krijgen?
“Het afgelopen jaar werkte ik vier dagen per week als eindredacteur bij Ernst & Young en één dag per week als freelancer. Het blog heeft mij wel geholpen de stap naar zelfstandigheid te zetten, na zeven jaar loondienst.
Ik kan zien via welke artikelen of zoekwoorden bezoekers binnenkomen. ‘Bladenatelier’ en ‘ijkpersoon’ zijn goede binnenkomers. Voor de vindbaarheid verwerk ik zoekwoorden in mijn teksten, maar ik deel vooral mijn vakkennis. Ook via Twitter, alleen niet altijd als bedrijfsjournalist. Als ik iets leuks heb meegemaakt privé, meld ik dat ook. Ik doe niet aan positionering. Natuurlijk levert het me wel wat op. Met enige regelmaat worden posts overgenomen op bijvoorbeeld Customer Media. En ik vertaal online contacten naar real life. Ik heb er gesprekken bij organisaties aan over gehouden. Je moet niet op het web blijven hangen. Binnenkort spreek ik met een vormgever af die mij via LinkedIn vond. Het is netwerken 2.0, maar de hele dag alles checken, nee dank. Ik heb ook nog geen iPhone.”

Ben je door web 2.0 beter geworden als journalist?
“Ik ben scherper geworden. Anders gaan kijken naar het vak. Als je een tijdje hetzelfde doet, sluipt er een soort sleetsheid in. Ik doe op het web ook inspiratie op, bij andere bloggers. Daarnaast gebruik ik crowd sourcing als bron. Dan doe ik een oproep via LinkedIn, wanneer ik geen idee heb voor een directiecolumn of een kerstspecial bijvoorbeeld. Daar komen gemiddeld meer dan twintig reacties op.”

Wat heb je met emoties in de bedrijfsjournalistiek?
“Een student van de Universiteit Twente heeft voor mij een nieuw soort emotie-onderzoek uitgevoerd. Lezers moesten stickers plakken bij wat ze lazen: hier moet ik lachen, hier gapen, dit maakt me nieuwsgierig: basisemoties. Allemaal heel subjectief terrein. Ik wilde al heel lang onderzoek doen naar emoties in bladen. Lezersonderzoeken zijn vaak beoordelend. Een cover, een kop, een tekst: wat vinden lezers ervan? Er komt altijd een 7,5 uit. Mij leek het leuker te achterhalen wat een blad met de lezer doet. Hoe beleeft iemand zijn leeservaring? Dit onderzoek was een verkenning en een begin van meer.”

Waar sta je over tien jaar?
“Misschien heb ik een eigen bureau. Bladen opzetten. Misschien schrijf ik dan mooie verhalen voor publieksbladen. Voor de LINDA bijvoorbeeld, zou ik niet erg vinden. Het leukst van dit vak blijft toch het bedenken van nieuwe tekstvormen. Hoe steek je een verhaal in een leuk jasje. Op mijn blog lukt dat aardig. Maar soms leest niemand je stukje al hoop je nog zo vurig op reacties. Het is kicken als iets wordt opgepikt, door lezers of door andere websites. En het is heerlijk om je eigen verhalen te kunnen schrijven, zonder dat iemand over je schouder meekijkt.”