Banklezen; De kleur van geld

Een blad heeft ritme, verdient daarom een tweede en derde kans om te overtuigen. De vloek voor elke tijdschriftrecensent is dan ook: één exemplaar. Behalve bij De Kleur van Geld – het relatiemagazine van de Triodos Bank (Ja! Op 100% gerecycled papier). Dat blad overtuigt de eerste keer al. En die geur … die komt me bekend voor. Maar waarvan ook alweer? Hier moet ik van leren! Daarom: drie keer gejat en één ding laten liggen.

Informatielaagjes
Oh, heerlijk, die gelaagdheid aan informatie. Een lopende tekst waar je eindeloos van kunt afdwalen. Particles noem ik ze – blokjes informatie die te klein zijn voor een kader en te groot voor een voetnoot. In dit nummer veel particles: cijfers, statistieken, informerende fotobijschriften. Hoe diverser 

de doelgroep, hoe meer informatielagen we eigenlijk moeten gebruiken. De Kleur van Geld doet dat uitstekend. Ik noteer in mijn boekje: óók doen!

Ritme
Kort-kort-lang-kort-kort-lang-lang-kort-kort-lang-kort. Nee, het is niet de omschrijving van een sensuele tango (of wilde hiphop zo u wilt). Het is het aangename ritme van De Kleur van Geld. Het vraagt aandacht, zeker, maar biedt op gezette tijden ook de ontspanning en bevrediging van de zappende lezer. Dit kost mij weinig moeite. Voordat ik echt ga lezen, blader ik tijdschriften en boeken altijd even door. Ik maak een inschatting hoeveel tijd het kost om ze tot mij te nemen. Ik gaf De Kleur van Geld vijf minuten, maar zit er nu al een kwartier in te lezen. Dat is de kracht van ritme – je wordt langer meegevoerd dan je wilt. Knap.

Onderwerpen
Microkrediet, een uittip (CORPUS), groene frisdranken en lobbyen voor een groenere overheid. Het zijn onderwerpen die ook in een publieksblad kunnen. Nu moeten we ons niet voortdurend spiegelen aan de Elseviers en Groene Amsterdammers – customer media hebben een eigen waarde. Maar in De Kleur van Geld past de onderwerpskeuze bij de onafhankelijkheid van de doelgroep. Ik vermoed dat klanten van Triodos weinig op hebben met jubelverhalen over de bank zelf, maar vooral geïnteresseerd zijn in de wereld om hen heen. Dit blad ademt die wereld en gooit een venster open. Ik noteer: koop eens die groene frisdrank! Het staat gewoon in de schappen bij de supermarkt.

Minder doen
De grote verhalen zijn, in goed Nederlands, spot on. De kleine verhalen en achterflap, de column en kortjes zijn erg corporate. Waar de redactie durft te kiezen voor grote, informerende verhalen van buiten, compenseren ze dat met veel kort nieuws over de bank zelf. Jammer. Ook in het korte nieuws zou ze de onafhankelijke koers kunnen voortzetten. Bankzaken kunnen dan beter in één rubriek worden ‘weggezet’, als een dossier. Je kunt je zelfs afvragen of zo’n rubriek nodig is. Zou deze redactie dat durven? Een corporate magazine zonder corporate nieuws?

En die geur? Carp! Ik ben weer even terug in mijn studententijd… op mijn zolderkamertje in Zwolle. Prachtblad. Volgens mij een terechte winnaar.