Verliefd op Linda
Je kunt niet je hele leven in de kast blijven. Dus zeg ik het nu hardop: ik ben verliefd op Linda.
Eugène van Rijn
Het begon allemaal toen ik haar voor het eerst in druk zag. Een interview door Jan Mulder. Mooi gesprek, dat hij toen nog zonder blauw leeuwenpak voerde. Een paar Linda’s later stapte ze in in bad met Marco van Basten. Discussie op kantoor over een piepklein roze vlekje op een postzegelformaat foto uit de badsessie: was het een verdwaalde pixel of toch een echte Linda-tepel?
Mijn verliefdheid gaat verder dan die ene tepel. Bijvoorbeeld omdat Linda ook gevoelige onderwerpen aandurft, op een vernieuwende manier. De nog-nooit-vertoonde fotografie van vrouwen na een borstamputatie: in zwart-wit, trotse, glossy foto’s bij de vanzelfsprekend aangrijpende verhalen.
En dan haar vorm: minstens één artikel spot met de wet dat elk artikel beeld nodig heeft. Door flink uit te pakken met koppen, tussenkoppen en streamers, zien zwart-wit-pagina’s zonder illustratie er tóch uit om op te vreten. Om verliefd op te blijven, ook.
Soms wankelde mijn verliefdheid. Dat kan ik nu ook wel eerlijk zeggen. Bijvoorbeeld toen ik in een ander blad las hoe streng Linda regeert over Linda. Dat ze ieder verhaal, het beeld erbij en de vormgeving ervan persoonlijk wil goedkeuren bijvoorbeeld. En hoe ze de naar de redactie gestuurde recensiezalfjes en –parfummetjes mee naar huis neemt, in plaats van ze aan haar hardwerkende redactrices te laten. Ik vergaf het haar na een tijdje. Democratie leidt bij bladen maken immers zelden tot topkwaliteit, en Linda werkt toch óók hard voor die crèmmetjes?
Denk niet dat het altijd makkelijk was om van Linda te houden. Ik sta liever met een maxipak tampons in de rij bij Albert Heijn dan met een Linda bij de Ako. Zeker op het intellectuele station van universiteitsstad Leiden, in de avondspits. Dat is wel minder geworden nu ze de prijs van ‘tijdschrift van het jaar’ heeft gewonnen, trouwens. In plaats van mijn ‘ik koop dit blad voor mijn vriendin’-gezicht, zet ik nu mijn ‘ik koop dit blad als vakman voor de inspiratie’-hoofd op. En slaap daar een stuk rustiger bij.
Nu hoor ik dat Rozemarijn de Witte juryvoorzitter is van de Grand Prix voor Bedrijfsbladen. Samen met Linda is zij hoofdredacteur van Linda. Ik ga ook naar de uitreiking van de Grand Prix, op 19 mei. Ik voel op slag weer vlinders. Ik ben weer helemaal verliefd. Op Linda. Op Rozemarijn. Ik zit nu al te blozen.
Eugène van Rijn is eindredacteur bij Maters & Hermsen Journalistiek.
