Praktisch

De betere publieksbladen als inspiratiebron

Publieksbladen zijn andere koek. Maar dat we er wat van kunnen leren, staat vast. De vijf genomineerden van de Mercurs prijs, uitgereikt in december, kunnen ons prima deze inspiratieloze wintermaanden doorloodsen. Wat kunnen we uitstekend jatten en wat vooral niet?

Mieke van Poll

Mercurwinnaar Quest

Sinds de lancering heeft Quest niets dan lof ontvangen. Vorig jaar ontving de hoofdredacteur al een Mercur en nu was het hele blad aan de beurt. Terecht? Anders is het blad zeker. Het vecht met alle regels die wij in de bedrijfsjournalistiek zo graag willen handhaven. Geen mooie vormgeving of intrigerende foto’s. Nee, Quest kiest voor schreeuwerige kleuren en dikke zwarte koppen. De covers laten vaak weinig aan de verbeelding over. Als wetenschap een oubollige uitstraling kent, heeft Quest dat imago qua vormgeving niet los willen laten.

Maar dan. Enigszins geschrokken van de drukke inhoudsopgave word je als lezer gedwongen door te bladeren; elk onderwerp is verpakt als aantrekkelijk verhaal. ‘Thee met Miss Q, soms doen politici iets nuttigs’, ‘Holbewoner wil Hummer’,‘Net-niet-naties’. Maar het zou het blad geen recht doen direct naar deze artikelen te bladeren. Quest bewijst namelijk dat inhoud toch wint van vormgeving en beeld. Begin vooraan, of achteraan, en sla geen bladzij over. De rode en zwarte vormgeving stoort steeds minder, krijgt zelfs zijn charme en 130 bladzijden later kan ik met recht zeggen een slimmer mens te zijn.

Leren: Koppen en interessante invalshoeken winnen van vormgeving.
Laten: Als het niet over wetenschap gaat, mijdt dan de schreeuwerige koppen.

ELLE
Waar de winnaar er lak aan heeft, is vormgeving bij ELLE juist het hoofdelement. Beeld bepaalt zo’n tachtig procent van de onderwerpen. Intro’s kennen verschillende lettergroottes en hebben hier en daar een vetgedrukt woord. Door alleen deze woorden te lezen, weet je eigenlijk al genoeg. Handig. Al helemaal voor de drukke, gestreste fashionista. Want waar glamourblad Grazia haar pijlen richt op de hobbyist, is ELLE voor gevorderden. Mode speelt duidelijk de hoofdrol. Daardoor is het blad soms een lust voor het oog, maar weet het niet altijd te fascineren. Mooie reportages als Klasse Apart maken het zeker de moeite waard, en de artikelen in ELLE zijn van goede kwaliteit. Maar: mode is overal en de artikelen zijn weinig origineel. Deze oude rot is toe aan vernieuwing.

Leren: Prachtig beeld en handige trucs voor haastige lezers
Laten: Beeld laten overheersen en minder aandacht besteden aan je artikelen.

Grazia
Glamourblad Grazia verschijnt elke twee weken in een andere schreeuwerige kleur en weet daarmee keer op keer de aandacht te trekken in de kiosk. De cover speelt met de klassieke opmaak van glamourbladen zoals Cosmopolitan en Glamour. Geen strakke teksten en stralende modellen, maar vooral veel koppen, die de coverfoto naar de achtergrond drukken. Binnenin combineert Grazia real life en mode naar hartenlust en wisselt ze paillettenjurkjes moeiteloos af met trieste verhalen over mishandelde vrouwen. Respectloos? Niet helemaal, elk onderwerp heeft een Grazia-sausje, waardoor alles te verhapstukken lijkt. Grazia kent haar pappenheimers en weet dat haar lezers zich vooral willen ontspannen.

Leren: Durf de geijkte paden te verlaten. Zowel qua vormgeving als inhoud. Zolang de functie maar duidelijk is.
Laten: Roze, Geel en fuchsia voor je cover gebruiken. Streamers vallen weg en zorgt voor schrikreactie

Girlz
Net als bij Grazia weet de redactie van Girlz hoe zij haar lezers moet boeien. Dat is niet alleen te zien aan de oplage van bijna 120.000, maar ook aan het bizarre aantal pagina’s met ingezonden mails. Maarliefst 10 van de 82 bladzijden zijn gevuld met vragen en opmerkingen van meisjes tussen de 12 en 15 jaar. Er is geen twijfel over mogelijk voor wie dit blad is. Nieuwsgierige broertjes durven niet eens in de buurt te komen van dit op-en-top meidenblad. Het knappe van Girlz is dan ook hoe dicht zij op hun doelgroep durven te zitten. De meeste bladen laten nog wat ruimte open voor andere lezers. Girlz denkt er niet aan. De roze/paarse vormgeving met grote dikke letters en de in-your-face-fotografie maakt het blad tot een besloten wereldje waar pubermeisjes zo’n behoefte aan hebben.

Leren: Ken je publiek door en door en activeer ze.
Laten: Waak ervoor dat je niet je hele blad door je lezers vol laat pennen.

Hollands Diep
Hollands Diep laat er geen twijfel over bestaan. Dit blad barst van de interessante artikelen. Tenminste als je de inhoudsopgave (3 pagina’s) en het colofon (2 pagina’s) mag geloven. Toegegeven, er is een indrukwekkend gezelschap bij elkaar geraapt in het 154 pagina dikke cultuurblad. Antoine Bodar, Herman Finkers, Joris van Casteren, Tom Wieringa en nog heel veel anderen. Daarnaast vind je liefdesbrieven van Jan Wolkers, kersttoespraken van de koningin geschreven door BN’ers en Kees van Kooten die boeken te vondeling legt. Het blad bruist van de originaliteit en het enthousiasme.

Maar: het blad met de zo Nederlandse naam heeft een on-Nederlands karakter. Het doet denken aan het Amerikaanse Vanity Fair, vooral de vormgeving. Of de succesformule van dat prachtige, diverse blad in het immens grote VS zich staande kan houden in het kleine nuchtere kikkerlandje is de vraag. Maar een bron van prachtige invalshoeken is het zeker.

Leren: Originele invalshoeken en de ruimte nemen voor je artikelen
Laten: Zoveel mogelijk BN’ers in één nummer proppen