Vijf keer waarom de thuisblijvers ongelijk hadden
Op een congres wil je nieuwe ideeën en inspiratie voor je vak opdoen. Dat je leuk kunt praten met bekenden en oude bekenden en dat je hoopvolle nieuwe contacten opdoet. Of dat je een leuke prijs of nominatie in de wacht sleept. Vijf redenen waarom je als bedrijfsjournalist bij dit eerste congres van de bedrijfsjournalistiek had moeten zijn.
Fred Hermsen
1. Inspiratie
Eigenlijk heb je maar twee soorten bladenmakers in zakenland: degenen met passie en degenen die ‘nu eenmaal de taak hebben een blad te maken’. Bladen maken is alleen leuk en succesvol als je het met hart en ziel doet. Als je doorlopend op zoek bent naar verbeteringen. Die boodschap straalde dit congres uit.
Niet dat alle workshops in de ochtend en vroege middag opzienbarend waren (sommige bleven steken bij open deuren en slechte presentatietechnieken), maar de toon was duidelijk: je kunt er meer mee dan je denkt.
De ‘iconen’ van de jury wisten allemaal -op de fotografie-icoon na- helder uit te leggen waarom de winnaars wonnen. En juryvoorzitter Rozemarijn de Witte, onder meer bedenker van Linda, spiegelde het publiek voor dat bladen authentiek en de lezer een stap voor moeten zijn: ‘Een goed blad lapt alle regels aan z’n laars, gaat niet uit van de lezersbehoeften en toont lef. Volg als bladenmaker je hart, geen koude statistieken en lezersonderzoeken.’ En: ‘God is the detail. Want daar raak je je lezer.’ Fijntjes voegde Gabi Nedeski (oud-winnaar in de interne categorie) daar nog wel aan toe: ‘Wij moeten bij bedrijfsbladen wel degelijk rekening houden met de lezer.’ Begrijpelijk, want bedrijfsbladenlezers hebben weinig te kiezen, de merkkracht van een blad is daarom wat minder belangrijk dan in publieksbladenland. Ze krijgen één blad en dat moet gelijk op hun lijf geschreven zijn.
2
. De bladendokters van buiten
Dit congres was nu eens geen onderonsje van bureaus, adviseurs en organisaties die elkaars rug krabben. De organisatie had gekozen voor veel deskundigen van buiten. En dat weerspiegelt de trend dat de bedrijfsbaden steeds meer willen leren van publieksbladen. De juryleden waren meedogenloos: ‘Ik heb veel slechte teksten onder ogen gekregen, met kreupeltaal.’ Maar ze konden ook jubelen: ‘Deze fotografie is prachtig, daar kun je zo een tentoonstelling mee vullen.’
3. De stand van zaken
De congresruimte in het Willem II stadion was gevuld met stands van allerlei bureaus en andere leveranciers. Heel leerzaam om eens buiten je eigen kleine wereldje te kunnen kijken, en je licht op te kunnen steken bij andere bladen, leveranciers en concurrenten.
4. Humor
Dit was nou eens een goed gepresenteerd congres. Judith de Bruijn, een soort van bekend van een spelprogramma op tv, toonde dat ze precies genoeg wist waarover dit vak gaat. Geen blunders die wijzen op slechte voorbereiding. Wel prikkelende vragen aan de zaal en goeie grappen. Een congres heeft nogal eens de neiging om ‘te strak in het pak te zitten’. Judith stookte de zaal flink op, met als hoogtepunt de hilarische nationale bedrijfsbladenquiz.
5. De prijswinnaars
Rozemarijn Witte toonde zich een kundig retoricus. Ze meldde al vooraf dat er waarschijnlijk maar een paar aanwezigen zouden zijn die zich in het oordeel van de jury konden vinden: de winnaars. Vervolgens deed ze –samen met de meeste juryleden– uitvoerig uit de doeken waarom de genomineerden genomineerd waren en de winnaars hadden gewonnen. Zo werd de uitreiking een leerzame exercitie. Of je het er nou mee eens was of niet.
Fred Hermsen is directeur van Maters & Hermsen Journalistiek
